कस्तो भो लाप्राक ? [फोटोहरु]
बारपाक केन्द्र बिन्दु भएर भूकम्प गएको ६ महिना बितिसक्यो । छिमेकी गाविस लाप्राकका बासिन्दाले अस्थायी शिविरमा कष्टपूर्ण तरिकाले बर्षात कटाए ।
सदरमुकामबाट करिब ५० किलोमिटर टाढाको लाप्राकको गुप्सीपाखामा अधिकांश सर्वसाधरण अझै पनि त्रिपाल र प्लाष्टिकको अस्थायी टहरामा बस्न बाध्य छन् ।
२७ सय मिटर उचाईको गुप्सीपाखामा चिसो बढ्दै गएपछि हिउँ पर्छ । हिउँ छल्न स्थानीय भूकम्प पीडित थातथलो लाप्राक ठूलो गाउँमै फर्कन थालेका छन् । भत्केकै घरलाई मर्मत सम्भार गरेर उनीहरु बस्न थालेका हुन् ।
२०५६ सालमै पहिरोको जोखिममा परेको लाप्राक गाउँ भूकम्पले जमिन हल्लाएपछि झनै जोखिमपूर्ण बनेको थियो । वर्षातमा पहिरोले त्रासले स्थानीय सामुदायिक र राष्ट्रिय वनमा पर्ने गुम्सीपाखामा सरेका थिए ।
गुप्सीपाखामा चिसो बढेपछि उनीहरु पुरानै ठाउँमा फर्किएका हुन् । गुजुमुञ्ज ६ सय घरधुरी मध्ये केहीमा जस्ताको छानो छन । अरु सबै सल्लाको काठले छाएका एक तले घर हुन् ।
खेतिपातीका लागि पनि पुरानै ठाउँ फर्कनु परेको स्थानीयले सुनाए । त्यहाँ आलु, कोदो, गहुँ, स्याउ, जौ, करु, मकै, सिमी, सिलाम खेति हुने गर्छ । गुप्सीपाखाबाट लाप्राक आउजाउ गर्न ३ घण्टा लाग्ने हुदाँ बारीमा पुगेर खेतीपाती गर्न नभ्याउने रितिपाल गुरुङले बताए ।
भूकम्पले क्षति पुर्याएको लघु जलविद्युत आयोजना एक सातादेखि सूचारु भएपछि पनि स्थानीय गाउँ फर्किन थालेका हुन् ।
३५ किलोबाटको लिसाङपुक खोलाको दुई आयोजना मध्ये १५ वाटको आयोजनाको मर्मतसम्भार गरी बिजुली बाल्न थालिएको हो ।
विद्यालय पनि गुप्सीपाखामा सारिएकाले बालबालिकाहरु भने शिविरमा नै बस्ने गरेका छन् । गुप्सीपाखामा एकीकृत बस्ती विस्तार गर्ने लाप्राकबासीको चाहाना छ ।
#ekantipur
No comments:
Post a Comment